Friday, September 10, 2010

ஜெனிஷா

கிராமத்துக்குச் செல்லும் நாட்கள்

தவிர்த்து வேறு பொழுதுகளில்

ஆற்றில் குளிப்பதில்லை...

கரைகளில் அவிழ்த்து வைக்கும்

துணிகளோடு இறங்கிவிடும்

குழந்தை பிராயத்து நினைவுகள்...

மெதுவாய் கால் நனைத்து,

ஆழம் பார்த்து, கால் பதித்து,

தலை மூழ்கும் பொழுதுகளில்

கேட்கிறது எங்கோ

இறந்து போனவனின்

அச்சுறுத்தும் இறுதி மூச்சு...

அனுஜன்யா

திடீரென நிகழ்ந்துவிடும்

பிரிவுகள் புரிவதில்லை...

கனவுகளை குற்றமென்று

சபித்துச் சென்றவனின்

அகங்காரங்களை தின்று செறித்து

கொஞ்சமாய் மிச்சமிருந்தது

புரிந்து கொள்ள முடியாத

கவிதையொன்று....