Sunday, December 13, 2009

நந்தனா

என்றாவதொருநாள்
இறந்துகிடக்கும்
என்னை சுற்றிவரும்
மனிதர்களுக்கு
தெரிந்திருக்கும்
நான் கடவுளென்று....

தூரமாய்
வேடிக்கைப்பார்க்கும்
மாடுகளுக்கும் நாய்களுக்கும் தெரியும்
நான் நன்றியுள்ளவனென்று...

அழுது கண்ணீர்விடும்
மரங்களுக்கும் அமர்ந்திருக்கும்
பறவைகளுக்கும் தெரியும்
நான் உணர்வுள்ளவனென்று...

உனக்கு மட்டும் எப்படியோ
மிருகமாகிப் போனேன்!!!

Tuesday, November 10, 2009

நாகவல்லி

நஞ்சேறிய
வார்த்தைகளால்
துயருற்ற மனிதர்களில்
உன்னையும் கண்டு
உலவத்தொடங்கும்
மனது மூடிய கல்லறையில்...

கோகிலா

அதிகாலைப் பொழுதொன்றில்

விழித்துக் கொண்ட

சொப்பனத்தில்

இறந்து போயிருந்தேன்...

நிகழும் நாள்வரை

நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது

வாழ்க்கை...

பவித்ரா

என் நினைவுகளை

சுமந்து திரியும்

வார்த்தைகளிடம்

கண்டடையலாம்

ஒளிந்து கொண்டிருக்கும்

உன்னை...

Thursday, October 8, 2009

சுஜாதா...

மிகினும்
குறையினும்
நோய் செய்யும்
உன் நினைவு...

Wednesday, September 30, 2009

அழகான இராட்சஷி

உணர்ந்து கொள்வதால்
உனக்கு கடவுள்
நான் .
கொணர்ந்து செல்வதால்
எனக்கு இராட்சஷி
நீ.

Sunday, August 2, 2009

விருது


விருது வழங்கிய நண்பர் பிரவின்ஷ்கா அவர்களுக்கு நன்றி...
இனிமேல் விருது வாங்கியவன் போலவே எழுத வேண்டும்
அதுதான் கொஞ்சம் கடினம்...

உழவனின் உளறல்கள்
http://tamiluzhavan.blogspot.com/
இரசிகை
http://rasihai.blogspot.com/
நளன் கவிதைகள்
http://nalann.blogspot.com/
அறிதலில் காதல்
http://ashokpakkangal.blogspot.com/
பென்சில்
http://asuda5.blogspot.com/

இவர்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்...

Sunday, July 12, 2009

அனுஷ்கா

குளத்தில் வீசிய
நினைவுகளின்
அதிர்வுகள் வளையங்களாய்
நகர்கிறது...
துள்ளி குதிக்கும்
பால்ய காலத்து
நினைவுகள்
படித்துறை மீன்களை
ஒத்திருக்கிறது...
கரையில் அலையும்
நண்டுக்கு வழிகாட்ட
யாருமில்லை...
எருமை மாடு குளிப்பாட்டி
கால் கழுவி குளித்து
புறப்படும் பொழுதுகளில்
குளத்தில் இருக்கிறது
பாம்பு பற்றிய அச்சம்...

Friday, July 10, 2009

ஹிரண்மயி

விருப்பமானது

இல்லையெனினும்

புறப்படும் நேரமிது...

வாசித்துறங்கும் பொழுதுகளில்

உன்னோடு பேசிக்கொண்டு

இருப்பதற்காக

சில வார்த்தைகளையும்

நிறைய ப்ரியத்தையும்

விட்டுச் செல்கிறேன்...

யாருமற்ற

மஞ்சள் பூ மரக்காடுகளில்

அமானுஷ்யம் பரவும்

மலை முகடுகளில்

இசைத்தபடி

நடனமிடும் அருவிகளில்

உன்னோடு பேசிக் கொள்வேன்...

கடவுளிடம் பிரார்த்தித்துக் கொள்

இன்னும் இடைவெளியை

அதிகரித்து விடவேண்டாமென்று...

Thursday, July 9, 2009

அமிஷா - தனிஷா

மெலிதாய்

புலர்ந்திருக்கிறது பொழுது

சூரிய ஒளிக்கதிர்களின்

தழுவலில் விழித்துக்

கொள்கிறது சமவெளி சரிவுகளில்

படர்ந்திருக்கும் அருகம் புல்

வடக்கிலிருந்து

தெற்கு நோக்கி செல்கிறது

குதிரை வண்டி சுமைகளோடு...

குரைத்தபடி

ஓடிக் கடக்கிறது நாயொன்று

பாலத்தை...

வெளிச்சம் படாமல்

வளர்கிறது

கட்டி முடிக்காத கோட்டை...

இலைகள் உதிர்ந்து

நிற்கிறது கருவேல மரம்...

கருமையாய் நகருகிறது

அடர்ந்த மேகம்...

நீ வந்து நிரப்புவதற்காக

எஞ்சியிருக்கிறது

கொஞ்சம் இடம்...

Wednesday, July 8, 2009

வினோதினி

உறக்கம் வராத

இரவுகளில் கூடவே

வருகிறது குல்ஃபி ஐஸ்

மணி சத்தம்...

பக்கத்து வீட்டுப்

பூனைக்குட்டி

கடந்து செல்கிறது

மனிதர்களற்ற தெருவின்

இடது புறத்திலிருந்து...

இருட்டாக இருக்கிறது

சோடியம் விளக்குகளின்

மேற்புறம்...

மல்லிகைப் பூக்களோடு

வாசல்படியில் வந்தமர்ந்த

பெண்ணொருத்தியின்

நினைவுகளில் யாரோ...

Tuesday, July 7, 2009

டோனா

நேற்றிரவு
வானம் இன்றும்
இருக்கிறது
நட்சத்திரங்களற்று...


பர்ஸானா

அப்பா அம்மா

கட்டிய வீடு

உள்ளூரில் இருக்கிறது

ஒரு ஏக்கர் நிலம்

அக்கா, தம்பியோடு

எனக்கும் பங்கிருக்கிறது

இறந்து பதினான்கு ஆண்டுகள்

கழிந்த பிறக்கும்...

ரெபேக்கா

நாள்தோறும்

உதிக்கும் சூரிய

ஒளிபிழம்புகளில்

விடிந்துவிடுகிறது

பொழுது...

இன்னும்

விடிவதாக இல்லை

எண்ணியிருக்கும்

வாழ்க்கை...

ஷாந்தி

உயர்ந்து
தாழ்ந்து
உயருகிறது
மாநகராட்சி
குழாயின்
கைப்பிடி...
கண்ணீர்தான் வருகிறது
நள்ளிரவுகளில்...

இந்திரா

வரும்

இன்று இரவு

இரவில் மழை

மழையில் உறக்கம்

உறக்கத்தில் கனவு

கனவில் நீ

விடியத் தொடங்கியிருக்கும்...

Monday, July 6, 2009

நிவேதிதா

உறக்கம் கலையாத

அழகுடன் திறக்க

வருவாயென

கதவு தட்டிக்

கொண்டிருக்கிறது

அதிகாலை காற்று...

வனிதா

தினமும்
உறங்கச் செல்லும் முன்
இறந்துவிடும்
மனிதர்கள் மறுநாள்
அதிகாலைப் பொழுதுகளில்
பிறந்துவிடுகிறார்கள்
புதிதாய்...

அஸ்ரிதா

சற்று முன்பாக
நீ வந்து சென்றதாய்
சொன்னார்கள்...
சல்லடையில்
கிடைக்கவில்லை
உன் கால்தடம்....

செல்லத்தாய்

விதி எழுதியவனை

காணச் சென்றேன்

ஓரமாய் நின்று

அழுதுகொண்டிருந்த

உன்னைத்தான் காண்பித்தார்கள்

கடவுளென்று...

நானும் தயாரானேன்

உன்னோடு அழுவதற்கு...

குருவம்மா

பொய்யும் புரட்டும் உடைத்தாயின் இல்வாழ்கை

மையல் தீர்ந்த மரணமது.

யவனிகா

பிறமனிதர்கள்
யாருமற்று நீ உறங்கும்
நாளொன்றின்
பின்னிரவில்
விழித்தெழச்செய்யும்
துர்சொப்பனமொன்றில்
மரணம் தன் வரலாறு
சொல்லும்
நான் கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன்...

பௌலொ கொய்லோ

உலகில் அதிகம் வாசிக்கப்படும் எழுத்தாளர்களில் ஒருவரும், மிக நுட்பமான எழுத்துகளின் மூலம் தீவிர தாக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருப்பவருமான
பௌலொ கோய்லோ 1947 ஆம் ஆண்டு ரியோ-டி-ஜெனிரோவில் பிறந்தார்.அவருடைய தந்தை பெட்ரோஒரு பொறியாளர்.தாய் லிஜியா. தன்னுடைய ஏழாம் வயதில் பள்ளிக்கூடத்திற்கு அனுப்பப்பட்டார். பள்ளிக்கூடத்தில் நடைபெற்ற மதவழிபாடுகள், வழிபாட்டு கூட்டங்கள் அவரை முழுமையாக பள்ளிக்கூடத்தை வெறுக்கச் செய்தது.பள்ளிக்கூடத்தின் ஒதுக்குப் புறமான நடை பாதைகளில் திரிந்து கொண்டிருந்த அவருக்கு எழுதுவதே - எழுத்தாளான் ஆவதுதான் தனக்கான எதிர்காலம் என்ற உணர்வு தோன்றத் தொடங்கியது. தன்னுடைய இளம் வயதில் பள்ளிக்கூடத்தில் நிகழ்ந்த கவிதை இலக்கியப் போட்டியில் முதல் பரிசுப் பெற்றார். அவருடைய வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த குறிப்பிடத்தக்க பல சம்பவங்களுள் ஒன்று, அவர் எழுதி குப்பைத் தொட்டியில் எறிந்த கட்டுரையின் மூலம் அவருடைய சகோதரி சோனியா கட்டுரைப் போட்டியில் பரிசு பெற்றது.
பௌலொவின் பெற்றோர்கள் அவரை பொறியாளர் ஆக்குவது என்ற கனவில் இருந்தனர். அவர் தீவிர இலக்கியவாதியாக மாறிக்கொண்டிருந்தார். கடுமையாக முயன்றும் பெற்றோர்களால் அவரை தங்கள் வழிக்கு கொண்டு வர முடியவில்லை. பெற்றோர்களுடைய கடும் எதிர்ப்பும், ஹென்றி மில்லர் எழுதிய "டிரோபிக் ஆஃப் கேன்சர்" என்ற புத்தகமும் அவரை தீவிர புரட்சியாளனாகமாற்றத் தொடங்கியிருந்தது. சமுக விதிகள், சம்பிரதாயங்கள் என்று சொல்லப் பட்டவைகளை கிண்டலும் கேலியும் செய்யத் தொடங்கினார். அவருடைய திடீர் செய்கை மாற்றங்களை கண்டு பயந்த பெட்ரோ, பௌலொவின் பதினேழு வயதில் அவரை மனநலக் காப்பகத்தில் சிகிச்சைக்காக இரண்டு முறை அனுமதித்தார். அங்கு அவருக்கு பல முறை மின்சார சிகிச்சை அளிக்கப் பட்டது.
சிகிச்சைக்கு பிறகு சிறி நாட்களில் பௌலொ நாடகக் குழுக்களுடன் இணைத்துக் கொண்டு பத்திரிக்கையாளனாக பணிபுரியத் தொடங்கினார். வசதி வாய்ப்புகள் குறைவான, சொகுசுகள் குறைவான மத்திய நடுத்தர மக்களின் எண்ணங்களில் நாடகக் குழுக்கள் குற்றங்களின் சொர்க்க புரியாகத் தெரிந்த காலமது. பௌலொவின் நடத்தை குறித்து பெரிதும் கவலையுற்ற பெற்றோர்கள் அவரை மூன்றாவது முறையாக மனநல மருத்துவமனையில் அனுமதித்தனர்.சிகிச்சை முடிந்து வெளியில் வந்த பௌலொ முற்றிலும் தன்னுடைய உலகத்தை இழந்தவராய், தொலைந்து போயிருந்தார். என்ன செய்வதென்று தெரியாத பெற்றோர் இறுதியாக வேறொரு மருத்துவரிடம் அவரை அழைத்துச் சென்றனர். பௌலொவினை பரிசோதித்த மருத்துவர் அவருக்கு சிகிச்சை தேவை இல்லை, அவர் மனநிலை பாதிக்கப் பட்டவர் அல்ல, அவருக்கு தேவையானது வாழ்க்கையினை எதிர் கொள்ளும், அணுகும் முறை மட்டுமே என்று கூறி அவரை வீட்டுக்கு அனுப்பினார். அந்த அனுபவங்களின் அடிப்படையில் ஏறத்தாழ முப்பது ஆண்டுகள் கழித்து அவர் எழுதிய புத்தகம் "வெரோனிகா டிசைட்ஸ் டு டை".
அதற்குப் பிறகு தன் படிப்பைத் தொடர்ந்த அவர், மீண்டும் நாடகக் குழுக்களுடன் இணைத்துக் கொண்டார். அறுபதுகளில் உலக வரைபடத்தில் பரவலாகயிருந்த ஹிப்பி இயக்கம் பிரேசிலிலும் வேரூன்றத் தொடங்கிய பொழுது பௌலொவும் தன்னை அதில் ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். நீளமாக தலை முடியை வளர்த்துக் கொண்டு , இராணுவம் ஆட்சி புரிந்த பிரேசிலில் அடையாள அட்டையின்றி திரிந்தார். சிலகாலம் போதை பொருளுக்கு அடிமைபட்டுக் கிடந்தார். எழுது மட்டுமே தன் வாழ்வின் உத்வேகம் என்று கருதிய அவர் தொடங்கிய இதழ் ஒன்று இரண்டு பதிப்புகளுடன் நின்று போனது.

அந்த கால கட்டங்களில் ராக் இசையில் குறிப்பிடத்தக்கவரான ரௌல் தன் இசைக்கு பாடல் எழுத அழைப்பு விடுத்தார்.அவர்கள் வெளியிட்ட இரண்டாவது இசைத்தட்டு ஐந்து மில்லியன் எண்ணிக்கையினைத் தாண்டி விற்றது. பௌலொ அதிகம் சம்பாதிக்கத் தொடங்கினார். ரௌல் உடன் இணைந்து 60 பாடல்களுக்கு மேல் எழுதினார். அவர்களுடைய பங்கு பிரேசில் ராக் இசையில் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் பெற்றது. இருவரும் 1976 வரை இணைந்து பணிபுரிந்தனர். 1973 ஆம் ஆண்டு முதலாளித்துவ எதிர்ப்பு இயக்கத்தில் இணைத்துக் கொண்டு , அமானுஷ்ய செய்முறைகளை கற்றுக் கொள்ளத் தொடங்கினார். அப்பொழுது அதிகமாக சுதந்திரம் வேண்டும் என்று அவர்கள் வெளியிட்ட நகைச்சுவை பட இதழ்கள் ஆட்சியாளர்களை கோபப்படுத்தியதால் இருவரும் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். சிறிது காலங்களில் ரௌல் வெளியில் வந்தார். அந்த இதழ்களுக்கு மூளையாக பௌலொ செயல்பட்டதால் நீண்ட காலம் சிறையில் இருந்தார். அவர் சிறையிலிருந்து வெளியில் வந்த சில நாட்களுக்குள் தெருவில் செல்லும்பொழுது இராணுவத்தால் கைது செய்யப்பட்டு சித்ரவதை கூடத்துக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டார். அங்கு அவர் தன்னை மனநிலை பாதிக்கப் பட்டவன் என்று கூறி தன்னை தானே சித்ரவதை செய்து கொள்ளத்தொடங்கினார். அதனை பார்த்த அவர்கள் அவரை விடுதலை செய்து அனுப்பி வைத்தனர். இந்த அனுபவங்கள் அவரது வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. 26 வயதுக்குள் அவருடைய வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த சம்பவங்கள் அவருக்கு போதுமான அனுபவமாக இருந்தது. அவர் இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்ப விரும்பினார். ஒரு இசைத்தட்டு நிறுவனத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்தார். அங்கு வேலைப் பார்த்த ஒரு பெண்ணை திருமணம் செய்து கொண்டார். 1977 ஆம் ஆண்டு இலண்டனுக்கு சென்றார். அங்கும் பெரிதாக எதையும் எழுதி வெற்றி பெற முடியாமல் அடுத்த ஆண்டே பிரேசிலுக்கு திரும்பினார். மீண்டும் வேறொரு நிறுவனத்தில் மூன்று மாதங்கள் பணிபுரிந்தார். தன் மனைவியை விட்டு பிரிந்து சில நாட்களில் தன் வேலையை இராஜினாமா செய்தார்.
1979 aam ஆண்டு தன் சிறு வயது தோழியை சந்தித்தார். அவரது பெயர் கிருஷ்டினா . சில காலம் கழித்து அவரையே திருமணம் செய்து கொண்டார். இருவரும் ஐரோப்பாவில் பல நாடுகளுக்கு விஜயம் செய்தனர். ஜெர்மனியில் இருந்த நாஜீ படைகளின் தச்சாவ் சித்ரவதை முகாமும் அவர்களின் பயணத்தில் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று. அங்கு அவர் சந்தித்த ஒரு மனிதரின் மூலமாக வாழ்க்கை பற்றிய ஒரு பார்வை கிடைத்தது. அதே மனிதரை இரண்டு மாதங்கள் கழித்து ஒரு தேநீர் கடையில் , ஆம்ஸ்டர்டாமில் சந்தித்து நீண்ட நேரம் கருத்துக்களை பரிமாறிக் கொள்கிறார். அந்த மனிதர் யாரென்று பௌலொ இதுவரை தெரிவித்தது இல்லை. பௌலொவினை கத்தோலிக்க மதத்துக்கு திரும்பச் சொன்னார். பௌலொ கிருத்துவ மதத்தில் இருக்கும் சைகைகள் பற்றி படிக்கத் தொடங்கியிருந்தார். அந்த மனிதர் பௌலொவினை சந்தியாகு சாலையில் பயணிக்க சொன்னார்.(ஸ்பெயினுக்கும் பிரான்ஸ்க்கும் இணைப்பாக இருக்கும் ஒரு பயணிகள் வழிச்சாலை). 1987 ஆம் ஆண்டு அந்த பயணத்தை முடித்த பிறகு அவர் எழுதிய முதல் புத்தகம் " The Pilgrimage". பயணங்களில் நிகழ்ந்த சம்பவங்கள், சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்வில் நிகழும் அசாதரண நிகழ்வுகள் பற்றியும் எழுதி இருந்தார். பிரேசிலிய பதிப்பக வெளியிடாக வந்த அந்த புத்தகம் வெகு சில மதிப்பீடுகளே பெற்றது எனினும் கொஞ்சம் நன்றாக விற்று தீர்ந்தது.
அதற்க்கு பிறகு 1988 யில் அவர் எழுதிய புத்தகம் "The Alchemist". வாழ்க்கையை வேறொரு தளத்தில் பார்த்த புத்தகம். அவருடைய பதினோரு வருட வாசிப்புகள் அடங்கியது அந்த புத்தகம். 900 பிரதிகள் மட்டுமே அச்சான அந்த புத்தகத்தை மீண்டும் பதிப்பிக்க அந்த பிரசுரம் தயாராக இல்லை என்று கூறியது. தன் கனவுகள் , ஆசைகள், விருப்பங்கள், இலட்சியங்கள் குறித்த தேடலை பௌலொ நிறுத்தவில்லை. இரண்டாவது வாய்ப்பாக வேறொரு பெரிய பிரசுரம் 1990 யில் "Brida" புத்தகத்தை வெளியிட்டது. மனிதர்கள் சுமந்து கொண்டிருக்கும் வெகுமதிகள் குறித்தான ஒரு கதை. அது அவருடைய முந்திய புத்தகங்களுக்கும் பெரிய அடையாளத்தை கொடுத்தது.அதன் பிறகு "The Alchemist" புத்தகம் அடைந்த உயரம் அனைவருக்கும் தெரிந்ததே.
பௌலொ கோய்லோவின் புத்தகங்கள் இனம், மொழி, மதம், நாடு கடந்து பெரும்பாலான, பரவலாக பேசப்படும் உலக மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப் பட்டுள்ளது. மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய, ஏற்படுத்துகிற ஒரு கலாச்சார நிகழ்வு தான் பௌலொ கொய்லோ. வாழ்க்கையை வேறொரு தளத்தில், பரிமாணத்தில் , கோணத்தில் சிந்திக்க செய்கின்ற ஆளுமை உண்மையில் அவர் எழுத்துக்கு உண்டு என்பதில் பெரும்பாலோனோருக்கு மாற்றுக் கருத்திருக்க முடியாது.
அவருடைய எழுத்துக்களில் சில...
மனிதன் தன் விதியை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடாது.
நாம் விரும்புவதை நோக்கிய பயணத்தில் துயரங்கள் நிலைத்திருக்க முடியாது.
கனவுகளை நிறுத்தி விடாதீர். சைகை நிகழ்வுகளை பின் தொடருங்கள்.
உன் காயங்கள் உனக்கு உதவி செய்யும்.
மனதும் உடலும் புதிய சவால்களுக்கு எப்பொழுதும் தயாராக இருக்கிறது.

Sunday, July 5, 2009

ஜோஷிகா

சப்தங்களையும்

ஒலிக்குறிப்புகளையும்

மௌனங்களையும்

எழுத்துகளால்

வார்த்தைகளால்

மொழி புணர்ந்த

பிறிதொரு நாளில்

நீதிமன்ற வாசல்களில்

காத்துக் கிடந்தது

அர்த்தமிழந்த

உணர்வுகள்...

செல்லம்மா

எங்கிருந்தோ

எழுதி பிரசுரிக்கிறேன்

எங்கிருந்தோ

வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்

இணைத்து வைத்திருக்கிறது

இணையம்...

பிரித்து வைத்திருக்கிறது

யதார்த்தம் மீறாத வாழ்க்கை...

அமராவதி

கொஞ்சினால்

மிஞ்சுவது...

மிஞ்சினால்

கொஞ்சுவது...

எஞ்சியிருக்கிறது

காதல்...

அனிதா

ஒதுக்குபுறமான

கிணற்றில் தற்கொலைக்கு

முயற்சிப்பவர்களை

காப்பாற்றிட எப்பொழுதும்

காத்திருக்கிறது

ஒரு வண்டிச்சக்கரமும்

கயிற்று காட்டிலும்...

கோகிலா

உண்மையாய்

கண்ணீர்விடுவதற்கு

ஒரு நாய்க்குட்டி

நான் இறந்தபிறகு...

Saturday, July 4, 2009

அவனிகா

இறந்துவிடுவதென்ற

முடிவில் தீர்க்கமாய்

நின்றிருந்த எண்ணங்களை

தடை செய்தபடி திடீரென

நின்றது பேருந்து...

காப்பாற்றிய நிம்மதியில்

சற்று நேரம் துடித்து

இறந்து கிடந்தது

சாலையின் குறுக்கே

வழிப்போக்கனின் உடல்...

பாவனா

காலச்சுழலில் திருமணமான
எதிர்த்தவீட்டு அக்கா வீடு
இடதுபுறச்சாலையோரம்...
பக்கத்துவீட்டு அண்ணன் வீடு
வலது புறச்சாலையோரம்...
நதிக்கரையோர இரவுகளில்
பேசிக்கொண்டிருந்து பிரிந்து
சென்ற அவர்களின் நினைவுகளோடு
நான்குபுறச் சாலையொன்றின்
நடுவில் இருக்கிறேன் நான் மட்டும்...

கண்ணகி

மறைத்துவைக்காது
பகிர்ந்துகொண்ட
சாத்திய நுட்பங்களில்
ஒளிந்திருக்கிறது
தற்கொலைக்கான
என் முதல் யுக்தி...

கண்ணம்மா

தீராத துயரின் இறுதியாய்

தெருமுனைக் கிணற்றில்

விழுந்து இறந்த உயிர்களின்

மூச்சுக் காற்று கலந்திருந்த

குடிநீரில் உணவருந்திய

மனிதர்களின் உணர்ச்சிகளில்

கலந்திருந்த உப்பு இறந்தவனின்

கண்ணீர் துளியன்றி வேறில்லை...

Friday, July 3, 2009

அர்ச்சனா

நான் இறந்துவிட்டதாக

அறியப்படும் செய்தியொன்றில்

எப்பொழுதும் மறைந்திருக்கும்

உன் ஆயுட்கால நிம்மதி...

அவிஷ்கா

நீ விளிக்கும்வரை
நானொன்றும் செய்ய இயலாதுவென
நதிக்கரையில்
காத்திருக்கிறது தெருவோர கடவுள்.

அபிநயா

கடவுள்கள் கவசமணியத்
தொடங்கிவிட்டனர்.
பிரார்த்தனை குண்டுகளிலிருந்து
தப்பித்துக் கொள்வதற்கு...

ஸ்ரீநிதி

நம்பிக்கைத்தருகிற அன்பு
ஆறுதல்தருகிற வார்த்தை
நிம்மதிதருகிற நெருக்கம்
அனைத்தையும் எதிர்த்து
வாயிலில் நிற்கிறது
தோற்கச் செய்யும்
இயல்பியல் வாழ்க்கை !

அனன்யா

என்றாவதொருநாள்
தோன்றும் உனக்கு என்னை
நேசித்திருக்க வேண்டாமென்று
எனக்குத் தோன்றியதுபோலவே...

மாதுரி

யாருக்கும் தெரியாமல்
தொலைத்துவிட்டேன்...
யாரும் கண்டெடுக்கும் முன்னே
கண்டறிய வேண்டும்
என்னை...

Thursday, July 2, 2009

சம்பூர்ணா

அரிதாகவும் கிடைப்பதில்லை

மனதில் படியும் பிழைகளை

அழிக்கும் ஒரு இரப்பர்...

துர்கா

நிழல் மரத்தடிகளில்

பேருந்து நிறுத்தங்களில்

மரப் பூங்காக்களில்

மதிய திரையரங்குகளில்

கல்லூரிகளில்,அலுவலகங்களில்,வீடுகளில்

எப்பொழுதும் காணமுடிகிறது பிரபஞ்சமெங்கும்...

ஆண்கொத்தி பெண்களையும் ,

பெண் கொத்தும் ஆண்களையும்......

ஸ்ரீமதி

உன்னிடம்
இறந்து போனது நான்...
என்னிடம்
இறந்து போனது நீ...
மீனுக்கு ஆணென்ன உறவோ?
----------------------------------------------------------------
கடலில் குதித்து இறந்துபோனது ஆண்கள்...
தரையில் குதித்து இறந்துபோனது மீன்கள்...

ரேவதி

என்னைவிடுத்து

அனைவருக்கும்

சொல்லப்பட்ட நண்பனின்

திருமணம்...

எனக்கு மட்டும்

நிறைய செய்தி சொன்னது...

மதிவதனி

இருப்பை நிலைப்படுத்தும்
வெற்றி தோல்விகள்
வாழ்க்கையின் இயல்பாகிவிடுகிறது
என்றாவதொருநாள்
இறந்துவிடும் முயற்சிகளில்...

ஸ்ரீஜா

பயணம் பிடித்தமானதெனினும்

என் தேர்வுகளில் நிகழ்வதில்லை

சக பயணிகள் எப்பொழுதும்...

ஷோபா

நீண்ட பயணமொன்றில்
பக்கத்து இருக்கையில்
அமர்ந்திருந்தவரின்
கண்களில் தொடர்ந்து
வடிந்த கண்ணீரின் ஆதியாக
தொலைத்த வாழ்க்கை
பிரிந்து சென்ற மனைவி
இறந்துவிட்ட குழந்தை
பறிகொடுத்த பணம்
கண்ணில் உறுத்தும் தூசி
இவைகளில்லாத வேறேதோ இருக்க கூடும்...

Monday, June 15, 2009

ஊர்வசி

எனக்குத் தெரியும்
உனக்குப் பிடித்தவைகளை..
வடிவழகி அம்மன் ,
சப்பாத்தி குருமா,
பௌலோ கொய்லோ,
கரும்பு ஜுஸ்,
பெட்ரோல் வாசனை,
இரயில்/பஸ் பயணம்,
சகோதரியின் மகள்
எப்பொழுதாவது என்னை...

சுனைனா

என்றாவதொருநாள்
உன் வீட்டிற்கு வருவேன்...
சந்தித்த மறுகணம்
புறப்படச் சொல்வாய்
கடிகாரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே...
எப்பொழுதும் சுற்றிவரும் உன்மீதானப்
ப்ரியத்துடன் அவ்விடத்திலிருந்து நகர்ந்துவிடுவேன்.
புறப்பட்டு சென்றதும் சண்டையிடத்
தொடங்கியிருப்பாய் உன்னோடு நீயே.

ஹர்ஷினி

உன்னுடனிருக்கும்
என் சுகங்களை
உனக்குப் புரிந்திருக்கிறது...
என்னுடனிருக்கும்
உன் சுகங்களை
எனக்குப் புரிந்திருக்கிறது...
ஒருவருக்கும் புரிவதில்லை
நம் இயல்புகளை...

Friday, June 12, 2009

மாதுரி

எனக்கு
பிடித்தமானதில்லை
உன் உதடுகளை
உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்த
கோவில் திருவிழா
குச்சி ஐஸ்...

அமிர்தவள்ளி

உன் கண்களை நானும்

என் கண்களை நீயும்

மூடி விளையாடும்

கண்ணாமூச்சியில்

கடைசிவரை நம்மை நாம்

தொலைக்க முடிவதில்லை...

மாதவி

நானெழுதிய
படைப்பொன்றின்
பின்னூட்ட பாராட்டை
நானே பிரசுரித்து
தன்னையே நக்கிக்கொண்ட
நாயானேன் ஏனோ!.

ஷமீரா

சுதந்திரமாயிருக்க விரும்பி

தனியாய் புறப்பட்டேன் வெளியில்...

உடன் புறப்பட்டு உடைந்துபோகச்

செய்கிறது என்னை - நினைவுகள்.

ஸ்னிக்தா

தொடு என்றார்கள்
தொட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

தொடதே என்றார்கள்
தொடாமலேயிருந்தேன்.

யாரும் எதுவும்
சொல்லவில்லை...
வெறுமையாயிருக்கிறேன்.

Thursday, June 11, 2009

மதுவந்தி

மனிதர்களற்ற இடம்தேடி

அமர்வதே இயல்பாகிவிடுகிறது முதலில் ...

எல்லா பேருந்து பயணங்களின்

தொடக்கத்திலும்.

-----------------------------------------------------

பிறருக்கு கொடுப்பதா

வேண்டாமாவென்ற குழப்பத்தில்

பிஸ்கட் பாக்கெட் முழுவதும்

தின்று முடித்திருந்தேன்

பிறிதொருநாள் இரயில் பயணத்தில்...

Tuesday, June 9, 2009

மௌனிகா

நீண்ட காகிதத்தின்

வெற்றுப் பக்கங்களில்

ஏதேதோ வார்த்தைகளில்

பதிய முயன்று தோற்றுப் போனது

சுயம் உணர்ந்த வலி.

Saturday, May 16, 2009

யாதவி

மழைநின்ற
பின்னிரவில்
ஈரம் உலராத
சாலைகளில்
விழுந்தொளிர்கிறது
மின்விளக்குகள்.
குறுக்குச்சந்துகளில்
ஊளையிட்டு

ஓடி மறைகிறது
தெரு நாய்.
உறங்கத் தொடங்கிய
பொழுதுகளில் அறையெங்கும்
கேட்கிறது உன்னோடு பேசித்திரிந்த
வார்த்தைகளை நினைவூட்டும்
மெல்லிய இசை...

Saturday, April 18, 2009

சம்பா

அதிகாலைப் பொழுதுகளில்

செம்மண் குவிந்த

மைதானங்களுக்கு

தேநீர் குடித்து

புறப்படுகிறது...

துலாபாரமென

தகர டின்களில் நீர் பிடித்து

சேறு குழைத்து

சுடுவதற்கு முந்திய

செம்மண் சதுரங்களை

செய்துகொண்டிருக்கிறது...

சூரியன் மறையும்

பொழுதொன்றில்

எரியத் தொடங்கும்

தற்காலிக மண் மேடுகளை

பிரிந்துவிடுகிறது...

நகரங்களில்

உயர்ந்து நிற்கும்

கட்டிடங்களின்

வர்ணப் பூச்சுகளில்

மறைந்துகொண்டிருக்கிறது...

கனமழை

நாட்களில் சுவர்களில்

முளைத்திருக்கும்

நீர்த் திவலைகலென

உழைத்தவனின்

இருப்பு...

வெரோனிகா

கண்ட நாள் முதல்

இங்கிருந்தது நெருக்கமின்றி

அந்நியமாக...

என்னுடையதுமல்ல...

தொலைபேசி

அழைப்புகளற்ற

நாளொன்றில்

தற்செயலாய்

பேசத்தொடங்கியது...

இரண்டு மூன்று

நாட்களாக

காணவில்லை...

தேடிய இடங்களிலெல்லாம்

தென்படவுமில்லை...

எங்கு சென்றிருக்கும்...

அறைக்கு வந்துசெல்லும்

அனைவரிடமும்

விசாரித்தாயிற்று...

பார்வை நகரும்

இடங்களிலெல்லாம்

தேடத்தொடங்குகிறது

அனிச்சையாய்...மனது...

சிறிதுகாலத்திற்கு

முன்புவரை உறக்கமற்ற

நள்ளிரவுகளில்

எதையாவது பேசிக்கொண்டு

விழித்திருக்கும்...என்னோடு...

மனிதர்களைப்

போன்றதல்ல புத்தகங்கள்

தொலைத்துவிடுவதற்கும்...

மறந்துவிடுவதற்கும்...

Monday, April 13, 2009

நந்தினி

இருள் படர்ந்த

காட்டு வெளியின்

ஒற்றைப் பாதையில்

பயணிக்கிறது...

சுற்றிலும் காட்டு

மிருகங்களின்

குரல்...

மரங்களின் ஊடே

வீசும் காற்றின்

சப்தத்தையும் தாண்டி

எந்தக் கவலையும்

இல்லாமலே நடக்கிறது

நிசப்தமாக

தன் இலக்கு நோக்கி...

நடந்துவந்த

பாதைகளில்

பாவங்களின்

சுவடுகள்

இரத்தத் துளிகளாய்..

திரும்பிபாரமலே

திக்கு நோக்கி

நீள்கிறது - ஒளியைத் தேடி...

இதோ இன்னும்

சில அடி தொலைவில் என் இலக்கு

மெல்லிய வெளிச்சமாய்...

Saturday, April 11, 2009

லத்திக்கா

விழித்துக்கொள்ளும்

தருணங்களில்

புறப்பட்டுவிடுகிறது...

மனிதர்கள்

தென்படும்

மண்சாலைகளில்...

பாட்டி அடுக்கி

வைத்திருக்கும்

நெல் மூட்டைகளில்...

ஊறவைத்திருக்கும்

சோற்றுப் பாத்திரங்களில்...

குப்பைகள்

கொட்டிகிடக்கும்

குழிகளில்...

சிகரெட் துண்டுகள்

சிதறிக் கிடக்கும்

டீக்கடை வாசலில்...

சிலநேரம்

வியர்வையோடு

உறங்கிக் கொண்டிருப்பவனின்

உடலில் ...

எப்பொழுதாவது

கால்வாய் கரையோரம்...

உதிர்த்துவிட்ட

வார்த்தைகளைப்போலவே

கொத்திக்கொண்டிருக்கிறது

கோழிக் குஞ்சு.

Friday, April 10, 2009

ரஞ்சிதம்

நினைவுகள்

பெற்றெடுத்த

கவிதையொன்று

நீண்டநேரம்

பேசிக்கொண்டிருந்தது

பிடிவாதமாய்...

பேசத்தொடங்கிய

பூதமென

பேசிக்கொண்டிருந்தேன்

நானும்...

விழித்துக்கொண்ட

பொழுதுகளில்

சிதறிக்கிடந்தது

வாழ்க்கையை

அர்த்தப்படுத்தும்

வார்த்தையொன்று...

நித்யா

அகன்ற

பாதைகளின்

இடதுபுறம்

திரும்பும்

குறுக்குச்சந்தில்

இருக்கிறது...

எப்பொழுது

கேட்கிறது

பண்பலைவரிசை...

தலை, தாடி,

மீசை மயிரென

கிடக்கிறது

எங்கும்...

சுவற்றில்

தொங்கும் அழகியின்

வனப்பின்றி

நகர்கிறது

முடிதிருத்துபவனின்

அன்றாடம்.

இலக்கியா

விருப்பமின்றி

பயணிக்கிறேன்

எப்பொழுதும்...

முகமறியாத

மனிதர்களின்

முடிவுகளில்

மாறிக்கொண்டிருக்கிறது

பயணதிசை...

பயணிகளின் பணிவான

கவனத்திற்கு

" இந்த இரயில்

சற்று தாமதமாய்

இலக்கினை

சென்றடையும்"

Wednesday, April 8, 2009

ஜனனி

மாலை நேரத்து

அடிவானமென

சிவந்து கிடக்கிறது

உன் முகம்...

கல்லறைகளில்

ஜீவிக்கிறது

சிலுவைகள்...

யாருக்கும் புலப்படாத

காற்றைத் தேடி

அலைகிறது

பாய்மரம்...

கருவறையின்

பின்னே

மறைகிறது

சூரியன்...

பாறைகளில்

நின்றவண்ணம்

அலைகளை

ஏசுகிறான்

ஒருவன்...

பறவைகளோடு

பறக்கிறது

பட்டங்கள்...

குழந்தைகளோடு

போட்டியிட்டு

நிசப்திக்கிறது

அலைகள்...

யாருமற்ற

மணல்வெளிகளில்

என்னோடு

சண்டையிட்டு

பிரிந்து செல்கிறாய்...

என் எழுத்துக்களில்

நீயும்

உன் வார்த்தைகளில்

நானும்

தோற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம்

ஒருவரிடமொருவர்...

நீண்டு கொண்டேயிருக்கிறது

கடலின் இருப்பு...

Tuesday, April 7, 2009

மேகலை

ஏதோவொரு கட்சியின்

ஏதோவொரு பிரிவின்

தலைமை அலுவலகத்தில்

காற்சிலம்போடு

கண்ணகி சிலை...

என்ன செய்வார்களோ

இவர்கள்...

Monday, April 6, 2009

லஜ்ஜாவதி

உதட்டுச் சுழிப்பில்,

கன்னக்குழியில்,

வளைவு நெளிவுகளில்

நிறைவான உன்

நினைவுகளில்

நிகழ்ந்த

வெற்றுப் புணர்ச்சியில்

தொடங்கிய

உடல் அதிர்வு

ஒலிகளாய்...

எழுத்துக்களாய்...

வார்த்தைகளாய்...

வாக்கியங்களாய்...

வரிகளாய்...

கவிதையாய் முடிகிறது.

Sunday, April 5, 2009

அனன்யா

குளக்கரையோரம்

குதித்துச் செல்வது நீ

அதிர்வது நீரும்

சில நேரங்களில் நானும்...

----------------------------------

மீசையும் ஆசையும்

வளர்ந்துவிட்ட

பிறிதொரு நாளில்

தாயின்மடி உறங்கி

தாலாட்டு கேட்கும்

சுகம் இழந்து

அனாதையானேன்

பொருள் தேட...

---------------------------------

என்னைச்

செதுக்கியதும்

அதிகம் பிடித்துப்போனது

உனக்கு பிடிக்காத

என்னை....

சௌந்தர்யா

ஒன்றாக கலந்துவிடாத
இரவு பகலென
தனித்திருப்பதில்
இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது
இரு உயிர்கள்
சாதிக்காக...

அபராஜிதா

உன் நிழல்

விழும் குளங்களில்

கல்லெறிவதில்லை நான்

எப்பொழுதும்..

-----------------------------------

என் தாலாட்டுகளில்

கண் அயர்ந்தவளே

இப்பொழுதெல்லாம்

உறக்கத்துக்கு

என்ன செய்கிறாய்... நானில்லாமல்..

--------------------------------

பிரபஞ்சவெளிகளில்

தேடியலைந்து

தீராத ஆவேசத்தோடு

காற்றில் மோதி மோதி

தற்கொலை செய்துகொண்டது

உன்னை பிரிந்த உயிரொன்று..

--------------------------------

பண்படுத்தாத

நிலமொன்றில் எப்பொழுது

விளைந்திருக்கும்

செய்துவிடத் தவிக்கும்

கொலையொன்று..

கற்பழிப்பொன்று...

வங்கி கொள்ளையொன்று...

சாஸ்வதா

அமானுஷ்யங்கள்

பிரிந்திராத

அதிகாலை பொழுதொன்றில்

விழித்துக்கொள்ளும்

நினைவுகள் உன்

வீட்டு வாசல்படியில்

செய்திதாள்களோடு

சேர்ந்துகிடக்கிறது...

வழக்கமென

செய்தித்தாளையும்

மிதித்துச் சென்று

கோலமிடுகிறாய்

வாசலில்...

Thursday, April 2, 2009

ஷ்ரத்தா

நதிகளில்

பூக்களை நிரப்பி

இறகுகளில்

கட்டிய வீடு...

சுற்றியும்

மயில்தோகையில்

வேலிகள்...

ரோஜா, மல்லிகை

கலந்த மணம் வீசும்

காற்று...

மின்மினி பூச்சிகளில்

ஒளிரும் விளக்குகள்...

நானற்ற வேளைகளில்

பேசிக்கொண்டிருக்க கிளிகள்...

ஓடி விளையாட மான்கள்...

கருப்பு பூனையென

ஆணொன்று

வெள்ளை முயலென

பெண்ணொன்று ஆக

இரண்டு குழந்தைகள்...

மழைத்துளிகள்

பிடித்து வைக்க

பனித்துளியில் பாத்திரங்கள்...

ஊர் உலகம் சுற்றிவர

இலவம்பஞ்சுகளில் செய்த வாகனம்...

பறவைகள் கூடடையும் பொழுதுகளில்

திரும்பிவரும் நினைவுகளை

உறங்கச் செய்ய உன் தாலாட்டு...

பசிக்கும் தருணங்களில் என்

பார்வையிலேயே நீ...

மஞ்சள்

வயல்வெளியின்

நடுவே வீற்றிருக்கும்

தனித்த மரமென

பசுமையாய்,

ஒரு நாள்...ஒரே நாள்...

வாழ்ந்து சாகும் ஆசையொன்று

உன் மடியில்...

சஸ்ரிகா

செம்மண் சாலைகளின்

இருபுறமும்

பச்சை பசேலென

உயர்ந்திருக்கிறது அடர்த்தியாக

மரங்கள்...

நீண்டு வளையும்

சாலையின் இடது ஓரச்

சரிவுகளில் பரந்திருக்கிறது

புல்வெளி...

உடையவனை தொலைத்துவிட்ட

நிழற்படக் கருவியொன்று

ஊடுருவிச் செல்கிறது

மரங்களின் இடையே...

காற்றின் விசையில்

மஞ்சள் பூக்களை உதிர்க்கிறது

ஒற்றை மரமொன்று...

உதிர்ந்த மலர்களை

தாங்கி நிற்கிறது கான்கிரீட்

அமர்வு பலகை...

விருட்டென்று பறக்கிறது

பறவைகள் மேற்கு நோக்கி...

அணில் கடித்த

பாதியாக கிடக்கிறது

ஆப்பிள் பழமொன்று...

எல்லைகளாக நிற்கிறது

மரச் சட்டங்களில்

வேலிகள்...

இறுகத் தழுவியபடி

ஆணும் பெண்ணும்

நின்றநிலையில்...

அச்சத்தில் வெளிறியிருக்கிறது

பெண்ணின் முகம் ...

மழைத்துளிகள் விழுந்துருகும்

பனிக்கட்டியென

ஆண்மையில் உருகிநிற்கும்

பெண்மை...

Tuesday, March 31, 2009

உதந்திகா

கருப்பு வெள்ளையென
கலந்திருக்கிறது மேகக் கூட்டங்கள்
மழையென பொழிவதற்கு...

மெல்லியக் கீற்றென
ஊடுருவுகிறது சூரியஒளி
எல்லா இடங்களிலும்...

கலங்கரை விளக்கமொன்றின்
உச்சியில் சுழன்று
கொண்டிருக்கிறது காற்றாடி...

நீத்தார் கடன் செய்ய
வந்த ஒருவன் நண்டுகளை
துரத்துகிறான் கவலைகளின்றி...

கடல்மணலை கிளப்பிவிட்டு
செல்கிறது குதிரையொன்று
முதியவரை சுமந்தபடி...

கரைக்கும் கடலுக்குமாக
நீண்டிருக்கிறது ஒற்றை
சிமெண்ட் பாலம்...

மணல் வெளிகளில்
கொத்துகிறது கடல் பறவை
எதையோ தூரமாய்...

கரையோரம்
ஒளிந்திருக்கிறது ஆணும்
பெண்ணுமாய் கால்தடங்கள்...

கரையொதுங்கிய
சடலத்தை நுகர்ந்துவிட்டு
நகர்கிறது காற்று...

வேடிக்கையில்
நிற்கிறது கீறி - பாம்பு சண்டை
பார்க்கும் கூட்டமொன்று...

பலத்த ஓசையோடு
தொடங்குகிறது மழை...
தெறித்துச் சிதறுகிறது கூட்டம்...

இறந்தவனைச்சுற்றி
சுற்றி வருகிறது
தெருநாயொன்று...ஊளையிட்டபடி...

Monday, March 30, 2009

இச்சாவதி

நினைவில் இல்லாத

நாளொன்றின் சந்தியா கால

தொடக்கத்தில் மலர்கள்

வேண்டுமென்கிறாய்.

இரவுகளில் விழித்திருந்து

பனித்துளி பூக்களோடு

வருகிறேன்.

இலைகளை கிள்ளிவிட்டு

பூக்களை நுகர்ந்து கொண்டிருக்கிறாய்.

யாருமற்ற ஏகாந்த வெளிகளில்

ஏதோ நினைத்தவளாக

பூக்களின் மீதான ஆய்வை

தொடங்குகிறாய்.

பூக்களோடு பேசுகிறாய்.

நடமாடுகிறாய்... பாடுகிறாய்...

இரசித்துக் கொண்டிருப்பதில்

நகர்கிறது என் நாட்கள்...

தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது

உனது ஆய்வு...

நானறியா பொழுதுகளில் நம்

இடைவெளியை அதிகரிக்கிறது பூக்கள்.

பிறிதொரு நாளில்

சண்டைகளின்றி

பிரிந்துவிடுகிறோம் நாம்

ஒருவருக்கும் சொல்லாமல்...

பூக்களோடு பழகியவளாய்

யாருமற்று திரிகிறாய்...

மாறிக்கொண்டிருக்கும் நாட்காட்டியின்

ஏதோவொரு நாளில்

இதழ்களை கிள்ளிய கோபத்தில்

பிரிந்துபோன பூக்களோடு

முடித்துக் கொள்கிறாய் ஆய்வை...

சமர்ப்பிக்கப்படாத

ஆய்வறிக்கையின்

முடிவுகளென

வெளிவராமலே கிடக்கிறது

பூக்களின் மீதான உன்

காதலும் பாசமும்...

Sunday, March 29, 2009

சௌஜன்யா

நீண்ட

பொழுதொன்றின்

இறுதியில் பயணம்

முடிந்து வீடு வருகிறேன்.

தொலைக்காட்சியில்

ஒளிரும்

ஏதோவொரு

நெடுந்தொடரின்

இறுதியைப்

பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாய்...

களைப்பு தீர

குளித்துவிட்டு

உடைமாற்றி வருகிறேன்.

எப்பொழுதோ எடுத்துவைத்த

இரவு உணவு சூடற்று

உணவு மேஜையில்...

ஒன்றாகவே உணவருந்த

அமரும் தருணங்களில்

விளம்பர இடைவேளை...

விரைவாக சாப்பிட்டுவிட்டு

விருட்டென்று

எழுந்து கொள்கிறாய்

உனக்காகவே காத்திருக்குமொரு

நெடுந்தொடருக்காக...

உணர்வுகளின்

மெல்லிய இழைகள்

அறுந்து கொண்டிருப்பது அறியாமல்,

இரசித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்

நாடக பிம்பங்களை...

இன்னும் உறங்காமல்

பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது

குழந்தைகள்...

உறவுகளை

புறக்கணிக்க தயாராக...

ஸ்ரவந்தி

என் மீதான
நம்பிக்கையும்
உன் மீதான காதலும்
பேச்சொலிகள்
மௌனிக்கும்
நூலகங்களில்
சந்திக்க செய்கிறது!

மின்விசிறியை
முறைத்துவிட்டு
இடது காதோரம் புரளும்
தலைமுடியை சரி செய்கிறாய்
வலது காதோரம்
ஜிமிக்கி ஆடுகிறது!

உன் இடையைவிடசற்றே
பெரிதான புத்தகமொன்றை
வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்
இல்லை...வாசிப்பதுபோல்
பாவனை செய்கிறேன்!

இமைகளை படபடவென
மூடித்திறந்து வார்த்தைகளின்றி
கூப்பிடுகிறாய்...யாரோ
உரத்தக்குரலில்
சப்தமிடுகிறார்.."கூச்சல் போடாதீர் என்று"

எப்பொழுதும்
பெண்கள்
இப்படித்தான்
பேசுவார்களோ...

வசிப்பதற்காக
வந்தவர்கள்
வாசிப்பது போலவே
இருக்கிறார்கள்...

ஒரே மேஜையில்
எதிரெதிரே அமர்ந்த நாமும்
வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்
ஒருவரையொருவர்...

Thursday, March 26, 2009

அஷ்வந்திதா

கவிதைகள்

புறக்கணித்த

வார்த்தையொன்று

கடலுண்ட மனிதர்களின்

ஓயாத மூச்சுக் கற்றென

அலைகிறது...

உறக்கம்

தொலைத்தவனின்

குற்றங்களென

உறுத்துகிறது...

காற்றின் வீச்சில்

அலைவுறும் விசைப்பலகை

பூக்களென

அதிர்கிறது...

ஏணிகளில் ஏறி

பாம்புகளில் இறங்கி

பரமபத பகடைகளென

உருளுகிறது...

முயன்று தோற்று

மீண்டும் நிகழ்த்துகிறது

நிகழ்ந்துவிடாத நிகழ்வுகளை

மௌனங்களில்...

தலைகீழ் விகிதத்தில்

கலந்த மதுவென கசக்கிறது

வார்த்தைகளால் தோற்று

நகரும் என் உருவம்...

Tuesday, March 24, 2009

பர்வதவர்த்தினி

நிலுவையிலிருக்கும்

நியாயத்தல வழக்கென

தீர்ப்புகளின்றி

நகர்கிறது நாட்கள்...

எல்லா நாட்களிலும்

ஏதோவொரு விதமாய்

நினைக்கிறேன்...

அகோரமாக விரியும்

தொடர்பறுந்த காட்சிகள்

சுடுமண் சிற்பங்கள், சூலாயுதமென

அய்யனார் கோவிலில்...

அமானுஷ்ய புதிராக

வீசுகிறது காற்று...

ஆறாத வன்மத்தோடு

இன்னும் நீ உலாவுவதாய் கேள்வி...

என்றாவதொருநாள்

சந்திக்கும்பொழுதுகளில்

என்ன செய்வாய்?

நிர்தாட்சண்யமாய்

நஞ்சேறிய வார்த்தைகளில்

அம்பெய்துவாய்

இல்லை...

அச்சத்தில் ஒளிந்து கொள்வாய்...

இல்லையில்லை...

தைரியமாய் முத்தமிடுவாய்

நெற்றியில்...

கன்னத்தில்...

உதடுகளில்...

உணர்ச்சிகள்

விழித்துக்கொள்ளும் தருணங்களில்

விலகிநின்று சிரித்துக்

கொண்டிருப்பாய்...

நிராயுதபாணி ஒருவனை

சிறைபிடித்துச் செல்வாய்...

நீ வென்றதாக அறிவிக்கும்

பொழுதுகளில் தீராத காதலோடு

சுழன்று கொண்டிருக்கும்

ஸ்வரமொன்று உன்

இதழ்களில் முத்தமிட்டு சொல்லும்..

இவன் உன்னவனென்று....

Monday, March 23, 2009

தீட்சண்யா

அழைப்புமணி

ஒலிக்கும் தருணங்களில்

திறக்காத கதவுகளின் முன்

வருகிறது "யாரது ".

பூக்களின்

பெயரொன்றை உதிர்த்து

நிற்கிறேன்.

முழுமையாக

திறக்காத கதவுகளின்

இடைவெளியில்

ஜன்னல் பூக்களென

எட்டிப் பார்க்கிறாய்...நீ

வினாக்கள் ஆகிறாய்..

விடைகள் ஆகிறேன்...

"எங்கிருந்து வருகிறாய்?"

"தேவதைகளின் தேசத்திலிருந்து"

"சந்திக்க விரும்புவது ? "

"பூக்களின் இளவரசியை"

" சந்திப்பின் நிமித்தம்?"

"முத்தங்களை பரிசளிக்க"

வார்த்தைகளை பறித்தக் காற்று

மௌனத்தை நிரப்பிவிட்டு செல்கிறது

நெருப்புக் கங்குகளின் ரௌத்ரம் தரிக்கிறாய்

விடைகளின் சூட்சுமமறிந்து...

நீட்ச ஸ்திரிகளின்

வார்த்தைகளில்

மிளிரும் பகட்டின்றி ஏதோவொரு

அவமதிப்பை நிகழ்த்திக் காட்டுகிறாய்.

எல்லா தருணங்களிலும்

நீயின்றி

அழிந்தழியும்

தண்டனையொன்றை

விதித்து செல்கிறாய்...

குற்றங்களற்ற

வண்ணங்களில்

ஓவியமொன்றை

சிருஷ்டித்தவனாய்

எப்பொழுதும்

காத்து நிற்கிறேன்

அண்டப் பெருவெளியில்

நீ கடந்து செல்லும் தருணங்களுக்காக...

Friday, March 20, 2009

மிருதுளா

தினமும்

ஒன்றிரண்டு முறையாவது

கேட்கப்படுகிறது.

நண்பர்களும்,

நண்பர்கள் அல்லாத சிலரும்

வினவுகிறார்கள்.

சிலருக்கு அக்கறை

சிலருக்கு பொழுதுபோக்கு.

ஒவ்வொருமுறையும்

வார்த்தைகளற்ற

புன்னகையை

பதிலாக்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

நேற்று கூட

கூட்டமாக நின்றிருந்த

இடத்தில் பெண்ணொருத்தி

சப்தமாக கேட்டாள்.

அவமானமாக இருந்தது...

இப்பொழுதெல்லாம்

குழந்தைகளைப் போன்று

புன்னகைக்க முடிவதில்லை...

தார் சாலைகளில்

விழுந்துடைந்த

பனிக்கட்டியாக

வெம்மை தாங்காமல்

உருகுகிறது

சுயம்...

தொண்டைக்குள்

சிக்கிய முள்ளென

அறுத்துக் கொண்டிருக்கும்

"எப்பொழுது திருமணம் "

என்ற கேள்விக்கு

என்ன பதில் சொல்வது

உன்னைக் கேட்காமல்...

ஆதர்ஷினி

நீண்ட பயணத்தின்

விடியாத இரவுகள்

இன்னும் நீளச்செய்கிறது

நினைவுகளை...

மின்சாரக் கம்பிகளை

மிதித்தெளும்பும்

பறவையாக

விருட்டென்று பறக்கிறது

மனது...

பூக்களின்

நிறமிழந்த

மரத்தின் கீழே

குளிக்காத பறவையொன்று

அசிங்கம் செய்த

ஆடையோடு

நிற்கிறேன்...

உன் வருகைக்காக

பிறிதொரு நாளில்!

Thursday, March 19, 2009

நீலாயதாட்சி

நடந்து செல்லும்

வழியில் சுழன்று கொண்டிக்கும்

காற்று

என்றாவதொரு நாள்

தடுமாறச் செய்யும்

உன்னை...

இறந்துவிட்டிருக்கும்

என் உயிரின்

தொடர்பறுந்து...

அமிர்தவர்ஷிணி

எதிர்ப்படும்

நேரத்தில்

கடந்துசென்ற

வாகனத்தின்

ஒளியென

சூன்யத்தில்

ஆழ்த்துகிறது

தனிமை...

நள்ளிரவு

காற்றின் குளுமை

முருங்கைமர இலைகளின்

மேனி வருடிச்

செல்கிறது...

பரந்த ஆலமரத்தின்

நிலம் தொடாத

விழுதென

ஆடுகிறது

இறந்து ஒழியாத

உன் நினைவுகள்...

மனிதர்களற்ற

இரவுகளில்

அங்கொன்றும்

இங்கொன்றுமாக

ஒளிர்கிறது

மின்விளக்குகள்...

அலைந்து திரியும்

மிருகங்களின்

நிழல்கள்

நரியென நகர்கிறது...

இறந்தகால

நினைவுகளோடு

உறங்க இடம்

தேடியலைகிறது

மனது...

நாய்களின்

சப்தங்களோடு

வேட்டைக்காரனாய்

குதிரையில்

வருகிறேன்...

அயர்ந்து

உறங்கும் நீ

விழித்துக் கொள்கிறாய்

திறக்காத கதவு

அடைத்திருப்பதை

உறுதிசெய்து

உறங்கச் செல்கிறாய்

மீண்டும் கனவில்...

உடைந்த

தேங்காயின்

ஒருபாதியாக

ஒளிர்கிறது

நிலா...

அடைக்கமுடியா

ஜன்னல் கதவின்

இடுக்கு வழியே

நுழைந்த காற்று

கலைத்துவிட்டு

செல்கிறது

என் நினைவுகளை...

இரவெல்லாம்

அழுத கண்ணீர்

இலைகளில்

பூக்களில்

துளிர்த்திருக்கும்

பனித்துளியாக.

Tuesday, March 17, 2009

விட்டில் பூச்சி

தீராத
இச்சையோடு
மரித்த பெண்ணின்
தேகம்,

முகந்தெரியாதொருவனை
பிணவறையில்
மிருகமென ஆக்கி
புணர்ந்து,
தணிந்து அழிந்தது...
ஒளி தேடி வந்தழியும்
விட்டில் பூச்சியென அவன்...

காற்றஞ்சல்...

அகன்ற வீதிகளின்

யாருமற்ற வீடுகளில்

மெல்லிய இசையொலியுடன்

கதவு திறந்து

விநியோகம் செய்கிறது

காற்று...

நேற்று முன்தினம்

பதிவான நினைவஞ்சல்களை

சேதமின்றி....

உணரமுடியாத் துயர்...

முறிந்து விழுந்த

கிளையின்

வலியென...

வலைக்குள் சிக்கிய

மீனின்

அலரலென...

உணவின்றி தவிக்கும்

பிட்சைப்பாத்திர

பசியென...

மழையில் அழுது

நனைபவனின்

கண்ணீரென...

உணரமுடியா துயராகவே

இருக்கிறது...

நீ

திருப்பியனுப்பிய

காதல்...

களவு போன வரிகள்

காற்றெதிர் திசையில்
அலைந்து திரியும்
பறவையின் சிறகிலிருந்து
உதிர்ந்த இறகென
இலக்கற்று
பயணிக்கிறது மனமெங்கும்...

காற்றுக் குமிழென
வெடிக்கும் நினைவுகள்
அலையென பரவுகிறது...


நஞ்சென உரைத்த
வார்த்தைகளால்
நீலம் விரவுகிறது
தேகம் முழுவதும்...


நூலறுந்த பட்டத்தின்
தலை வேறு, வால் வேறாய்
எங்கெங்கோ கிடக்கிறது

உடைந்து போன மனது...

முடிவுறாக் கவிதையின்
களவுபோன
இறுதி வரிகளென - நீ
பறித்துச் சென்ற
நம்பிக்கைகளால்
அர்த்தமிழந்து நிற்கிறது
வாழ்க்கை.

Sunday, March 15, 2009

பிறன்மனை

ஒல்லியாகவோ
குண்டாகவோ
உயரமாகவோ
குள்ளமாகவோ
கருப்பாகவோ
கலராகவோ
அன்றில்
பறவையென ஒரு
ஆசைநாயகன்
வேண்டும்
என் தாலியறுக்க...

நடந்தது என்ன?

துரியோதனன்-யாரோ

துச்சாதனன் - யாரோ

துகிலுரியப்பட்டாள்

திரௌபதி.

சட்டசபையில்.

என்னவென்று சொல்வது

உரையாடும் தருணங்களில்

நானறியாமல்

வந்துவிழும்

உன் வார்த்தைகள்

வெட்கம் கொள்ள செய்கிறது ...

என்னை!

யாரும் கேட்டிடாத

நேரத்தை

யாருக்கோ

சொன்னவனாய்...

------------------------------------

காற்றில்

நூலறுந்த

பட்டமென...

இருப்பின்றி

பறக்கிறது

இதயம்,

நீயும்

இதே ஊரில்

இருப்பதறிந்து !

விழி தேடும் காதல்

அடர்ந்த வனத்தின்

மனிதர்களற்ற வெளியில்

தவமிருக்கும் பூவென...

பரந்த வயல்வெளியின்

சலனமற்ற நீர்ப்பரப்பில்

நின்றிருக்கும் பறவையென...

விரிந்த ஆகாயத்தின்

ஏதோவொரு மூலையில்

சூல்கொண்டிருக்கும் கருமேகமென...

அனைத்தும்

அர்த்தப்படுகிறது

ஏதோவொரு

காத்திருப்பாக...

எதிர்நோக்கும்

உன் வருகையைத் தவிர்த்து !

Friday, March 13, 2009

மயிலிறகு

நானும் மாரியும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். ராமுவிடம் இருந்து கால் வந்தது.
"டேய் , ஆர்ட்ஸ் காலேஜ் டீக்கடைக்கு வாடா" என்றான்.
சரி என்று நானும் மாரியும் பைக்கில் புறப்பட்டோம்.
வழக்கமாக நண்பர்கள் நாங்கள் அந்த கலைக் கல்லூரி அருகில் உள்ள டீகடையில் தான் டீ குடிப்போம். அந்த கடைக்கு பக்கத்தில் தான் ராமுவின் வீடும் இருந்தது. அந்த கடைக்காரரும் நன்றாக எங்களுடன் பேசுவார். ராமு கடையில் இருந்தான் .
மூன்று பெரும் டீ சொல்லிவிட்டு கதை பேசிக்கொண்டு இருந்தோம்.
திடீரென்று எங்கள் பேச்சு இந்திய பொருளாதாரம் பற்றி எல்லாம் நீண்டு போனது.
அப்போதைய மத்திய நிதித் துறை மந்திரி, அவன் பொண்டாட்டி, பிள்ளைகள், எல்லாத்தையும் கண்டபடி திட்டிக் கொண்டே டீக்குடித்து முடித்தோம்.
ஒருமணி நேரம்தாண்டி போன எங்கள் பேச்சுக்கு முறுக்கு, மிக்சர், கடலை உருண்டை எல்லாம் தீனி ஆகியிருந்தது.
மாரி மணி என்னடா என்றான்.
எட்டே கால்டா என்றேன்.
வேகமாக ஓடிச் சென்று பைக் கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து தலைவாரி முகம் கழுவினான்.
இது வழக்கமாக நடப்பதுதான். பத்தாவது படிக்கும் இவன் காதலி(இவன்தான் அப்படி சொல்லிக்கிட்டு திரியுறான்) டியுசன் முடிஞ்சு வரும். அத அப்படியே கொண்டே வீட்டுல விடுற வாட்ச்மேன் வேலைய பார்டைம்மா பாக்குறான். ஆனா அந்த பொண்ணு இவன திரும்பி கூட பாக்கிறது இல்ல.
அவுங்க அப்பா என்னவோ புள்ள பொறுப்பா குடும்பத்த கரை சேர்த்திடும் என்ற நம்பிக்கையில இருகாரு.. இது என்னன்னா இங்க பொண்ணுங்க பின்னாடி பொறுக்கிக்கிட்டு திரியுது. இதுக்கு ஒரு தங்கச்சி வேற இருக்கு...எப்படி கரை சேர்க்க போகுதோ தெரியல...
அதோ அந்த பொண்ணு எங்கள கடந்து போனது...
மாரி குழந்தை மாதிரி ஹீ..ஹீ நு சிரிச்சிட்டு அந்த பொண்ணு பின்னாடியே பைக்கில் மெதுவா போனான்.
கடைக்காரரிடம் எவ்வளோ ஆச்சு என்றேன்.
அறுபத்தி எட்டு ரூபாய் ஐம்பது காசு என்றார்.
சட்டை பையில் கைவிட்டு துழாவி பார்த்தேன் , ஐம்பது ரூபாய் மட்டுமே இருந்தது.
அதற்குள் ராமு இல்லடா...நான் தர்றேன் என்றான்.
சரி இந்த ஐம்பது ரூபாய சேர்த்து கொடு என்றேன்.
இல்லடா நான் தர்றேன்....என்கிட்டே இருக்கு என்றான்.
அவனையே கொடுக்க சொல்லிவிட்டு நான் விடைப் பெற்றேன். பைக்கை அந்த மாரி பரதேசி எடுத்து சென்று விட்டது. சுப்ரமணியபுரம் வரை நான் நடந்துதான் செல்லவேண்டும்.
நடக்கத் தொடங்கினேன்.சிறிது தூரமே சென்றிருப்பேன். நோட்டு புத்தகத்தை டீக்கடையில் வைத்துவிட்டு வந்தது நினைவுக்கு வந்தது.
திரும்பி நடக்கத் தொடங்கினேன்.
கடையில் ராமுவை காணும்.
கடைக்காரரிடம் அண்ணே இங்க ஏதாவது நோட்டு இருந்துச்சா என்றேன்.
கூல் ட்ரிங்க்ஸ் டப்பா மேல இருக்கும் பாருப்பா என்றார்.
நல்ல வேலையாக நோட்டு அங்கேயே இருந்தது..நோட்டை
எடுத்துக் கொண்டு ராமு போய்ட்டானா என்றேன்.
இல்லப்பா... தம்பி வீட்டுக்கு காசு எடுக்க போயிருக்கு... அவர் சொல்லி முடிக்கவும்
அவன் வந்து இந்தாங்க அண்ணே என்பதற்கும் சரியாக இருந்து.
என்னை பார்த்ததும் ஒரு மாதிரி சமாளித்துக் கொண்டு , டேய் நீ இன்னும் போகலியா என்றான்.
அது கிடக்கட்டும் நீ எங்க இங்கே என்றேன்.
இல்லடா...அம்மா தயிர் வாங்கிட்டு வர சொன்னுச்சு அதான் வந்தேன் என்றான்.
ஏன்டா உனக்கெல்லாம் எங்களப் பார்த்தா எப்படி இருக்கு...நான் தான் காசு குடுக்குறேன்னு சொல்லிட்டேன். நான் குடுத்தா என்ன.. இல்ல நீ குடுத்த என்ன...அதுக்கு ஏன்டா இப்படி...அப்ப நாங்கல்லாம் உங்க வீட்டுக்கு வந்தா சாப்பாட்டுக்கு காசு கொடுக்கணும்.என்னென்னவோ பேசினேன். அவன் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்து நின்று கொண்டிந்தது. ஒரு வேலை அதிகமா திட்டிட்டமோ என்றுகூட தோன்றியது.
கண்ணா பின்னவென்று கத்திவிட்டு , நோட்டை எடுத்துக் கொண்டு திரும்பி வீடு நோக்கி நடந்தேன்.
தெரு விளக்கின் ஓரமாக வந்ததும் நோட்டை பிரித்துப் பார்த்தேன்...கிழிந்த பக்கங்களின் இடையே மெல்லிய மயிலிறகும் இருந்தது....
பசி வயிற்றை நெருங்கி இருந்தது. இரண்டு மூன்று விளக்கு கம்பங்களை தாண்டி வந்ததும் மீண்டும் நோட்டை திறந்து பார்த்தேன்.
மயிலிறகையும் சில கிழிந்த பக்கங்களையும் காணவில்லை.
திரும்பி விளக்கு வெளிச்சத்தில், குனிந்து கொண்டே தேடிக்கொண்டு வந்தேன். எதிரில் வந்த வாகனத்தின் விளக்கு வெளிச்சத்தில் அப்படியே நின்று விட்டேன்... திட்டிக் கொண்டே இறங்கினான் வண்டிக்காரன்.
அட..நம்ம மாரி.
என்னடா பண்ற என்றான்.
ஒன்னும் இல்லடா..நோட்டு கிழிஞ்சு இருந்துச்சு..அதுல சிலது வர்றப்ப கீழ விழுந்துடுச்சு என்றேன்.
அவனும் என்னோடு சேர்ந்து தேடினான்.
பிரேக் அடித்து சைக்கிளை நிறுத்தினான் ராமு.
என்னடா என்றேன்.
இல்லடா நீ பாட்டுக்கு மயிறு போச்சுன்னு திட்டிட்ட...ஒருமாதிரி இருந்துச்சு. அதான் சைக்கிள எடுத்துகிட்டு... என்று நிறுத்தினான்.
என்ன பாக்கலாம்....சாரி கேக்கலாம்னு வந்தியாக்கும் என்று நக்கலாக கேட்டேன்..
இல்லடா மாமா வீட்டுக்கு போலாம்னு வந்தேன்...பானு வந்திருக்காடா என்றான்(அவன் மாமா பொண்ணு ).
என் கோபம் அதிகரிக்க தொடங்கியது... சரி நீ கிளம்பு... போடா...போயி பானுவ பாரு போடா என்று அதட்டினேன்.
அவ கிடக்கா...நீங்க என்னடா பண்றீங்க இங்க என்றான்.
சொல்லி முடித்தேன்...
சிறிது நேர தேடலுக்கு பிறகு சாலையோரமாக கிடந்த அந்த நோட்டு பக்கங்களை எடுத்து வந்து ராமுவே கொடுத்தான்.
வாங்கியது அவசர அவசரமாக மயிலிறகை தேடினேன்.
ஏதோ இரண்டு பக்கங்களோட ஒட்டிக் கொண்டு இருந்தது.
நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டேன்.
மாரியும் ராமுவும் ஒரே குரலில் கத்தினார்கள்.
"இந்த பொழப்புக்கு சிவன் கோயிலில் செருப்புக்கு டோக்கன் போடலாம்டா என்றார்கள்..."
எதையோ சாதித்தது போல நிம்மதியா தூங்கினேன்..இருக்காதா பின்ன...
ஆண்டவன் கொடுக்குறத தொலைச்சிட்டு அதையே தேடி அலைஞ்சு கிடைச்சதும் சந்தோசப் படுற மனச குழந்தைனு சொல்லாம வேற எப்படி சொல்லுறது...

Thursday, March 12, 2009

கனவில் நிகழ்ந்த கலவி

உதிர்ந்த

மல்லிகை

உடைந்த

வளையல்

கிழிந்த

தாவணி

வார்த்தைகளற்ற

மௌனம்

எதுவும் இல்லை...

சாட்சிகளின்றி

கனவில் நிகழ்ந்த

வன்கலவியில்.

Wednesday, March 11, 2009

மீண்டும் கல்லூரி

தேன்மிட்டாய்,

லைம் ஜூஸ்,

மாவுருண்டை,

சூடம் மிட்டாய்,

இலந்தை அடை,

குளத்தங்கரை ,

அப்பாஸ் பஸ்,

ஆர்ட்ஸ் காலேஜ் பெண்கள் ,

கொல்லங்காளி கோவில்,

முருகன் கடை டீ,

அரிசி முறுக்கு,

பழ சர்பத்,

யாரோ ஒரு மேடம்

எதற்காவது

செல்ல வேண்டும்

கல்லூரிக்கு.

மீண்டும்

வெட்கமின்றி...

நே(நி)சம் இழந்த மனிதம்

ஆடு,
நாய்,
பூனைக்குட்டி,
வாத்து,
புறா,
முயல்,
கோழி,
மாடு,
மீன்
அனைத்தும்
நேசிக்கப்படுகிறது
காரணங்களுடன் அல்லது
காரணமின்றி
மனிதனைத் தவிர !

Tuesday, March 10, 2009

மனிதர்களாக...மிருகங்களோடு...

ஊன்றுகோல்

பெண்ணிற்காக

நிறுத்தப்படுகிறது

சிக்னல் - கடந்து

செல்லும் வரை.

கொஞ்சமாயினும்

கொடுக்கப்படுகிறது

உணவு -எச்சில்

படுத்தாமல்.

உறுப்புகள்

தொடாமலே

கொஞ்சப்படுகிறது

குழந்தைகள் - வேறு

நினைவுகள் அற்று.

தனியாகவே வீடு

திரும்புகிறார்கள்

பெண்கள் - நள்ளிரவில்

யாருமின்றி.

மேலாடை ஒதுங்கிய

மேனித் தவிர்க்கும்

கண்கள் - ஆகாயம்

நோக்குகிறது.

காசு, பணமின்றி

கிடைக்கிறது

கல்வி - ஒன்றாக

அனைவருக்கும்.

உயிர்

பறிக்காமல்

விடப்படுகிறது

பூக்கள் - சிலருக்கு

உதவுவதற்காக.

மரணத்துக்கு

பின்னும் செய்யப்படுகிறது

தானம்- யாருக்கேனும்

பயன்படுமென்று .

இடதோ, வலதோ

கையினால்

இடப்படுகிறது

தர்மங்கள்- பலருக்கு

காரணமின்றி.

வறண்ட

நிலங்களில் பெய்யும்

சில நேரத்து

மழைப்போல

இன்னும் சில

கடவுள்கள்

இருக்கத்தான்

செய்கிறார்கள்.

உருவமாகவோ, அருவமாகவோ

மனிதர்களாக...

மிருகங்களோடு!!!

அப்பாவைக் கெடுத்த அம்மா

முன்பைவிட

அதிக பாசமாக இருக்கிறார்.

ஆசைப்படுவதை எல்லாம்

வாங்கித் தருகிறார்.

நேரத்திற்கு வீட்டிற்கு

வருகிறார் - அவராகவே

சமைக்கிறார், துவைக்கிறார்,

சுத்தம் செய்கிறார்.

சிகரெட், விஸ்கி

இன்றி இருக்கிறார்.

அச்சுறுத்தும் இரவுகளில்

அருகிலேயே உறங்குகிறார்.

எல்லாம் சரியாக இருக்கிறது

"அம்மா ஓடிப் போனதிலிருந்து "

சில நாட்களாக

குளிக்கும்பொழுது

யாரோ

பார்ப்பதாகவே

தோன்றுகிறது.

யாருமில்லாத வீட்டில்

யாராக இருக்கும்

அப்பாவைத் தவிர ?

வியாபாரம் (விபச்சாரம்)

குறைவாகவும்
நிறைவாகவும்
இருக்கிறது.
என் தேவைகள்...
ஒரு வேளைச் சோறு
ஒரு பீர்
ஒரு ஐம்பது ரூபாய்
ஒரு மணி நேரத்திற்கு
மட்டும்.

போர் தொழில் பழகு

தவளும்போதே

தெரிந்து கொள்கிறது.

குழந்தை...சண்டையிட...

முட்டு...முட்டு...முட்டு...

முட்டேய்ய்ய்ய்ய்...

எப்பொழுதும்... காமம்

உயர்த்த
முடியாத
தீப்பந்தமாக
காமம்
இருள் தேடி
அலைகிறது !
சுடர் தேடியோடும்
மின்மினி போல
எப்பொழுதும்...

ஆண் உறை

நசுக்கி

தூக்கி எறியப்படும்

சிகரெட் துண்டின்

கடைசியாய்

சாலையோரம் கிடக்கிறது.

ஓர் இரவு காதல்...

காத்திருப்பு...

நீ

கிழித்து

எறிவதற்காகவே

சில கவிதைகளும்

ஒரு இதயமும்

காத்துக் கிடக்கிறது !

சொந்தம்

என்றோவொரு நாள்

ஆகாயத்தில்

வெடித்துச் சிதறிய

யாரோ ஒருவனின்

நுண்ணிய சதைத்துகள்

யாரோ வீட்டு

பூஜை அறையில்

சுடராக

ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கும் !

வன்மம்...

நீண்ட நாள்
பிரிவிற்கு
பின்னேயான
சந்திப்பிலும்
உன் கண்ணில்
மிஞ்சி இருக்கும்
வன்மம்...
காதலாகவே
கொள்கிறது
மனது.

Saturday, February 28, 2009

வெற்றி...தோல்வி...

நம்பிக்கைக்கும்
அவநம்பிக்கைக்கும்
இடையில்
உருளும்
வெற்றி தோல்வி
கடவுளாகி விடுகிறது!

எனக்கே எனக்காக

"தூரமாய்
தொலைவிலிருக்கும்போது
பாறையாக தெரிந்தாலும்
அருகிலே தெரியும்
நீ
கல்லுக்குள் ஈரம்."

- தோழர்.பூங்குமரன்

பி.மு மற்றும் பி.பி

பிரிவுக்கு முன்

நானென்பது நீயே!

பிரிவுக்கு பின்

நானென்பது

நீயல்லாத

வேறொரு பெண்.

உண்மை எது

ஆண் எனப்படுவதும்,

பெண் எனப்படுவதும்,

அனுபவித்தும்

அறிவது இல்லை.

ஊண் என்பது

உண்மை அன்றென!

போதனை

--------------------
பேதங்களின்
வழியே
போதித்து
செல்கிறது
வாழ்க்கை!
--------------------
பூக்கள் என்ன
ஜென் துறவிகளா
மௌனமாகவே
போதிக்கிறது!
--------------------

மாற்றம் என்பது

நோக்கியா - ஏர்டெல்,
சோனி - ஸ்பைஷ்,
பானசோனிக் - ஏர்செல்,
மோட்டரோலா - வோடபோன்,
சாம்சங் - ஐடியா
ரிலையன்ஸ்
ஆண் பெண்ணை,
பெண் ஆண்ணை
(ஏ) மாற்றும்போது
மாறிவிடுகிறது.
மொபைலும்,
ஆபரேட்டரும்!
தற்போது,
புதிதாக
வர்ஜின்,
ஆண்
பெண்.

அடையாளங்களாய்

சோனி எரிக்சன்,

டெல்,

ஆப்பிள்,

நிக்கான்,

பிளாக்பெர்ரி

இவைகளோடு

மிஞ்சி இருக்கிறது

வாழாத வாழ்க்கையின்

அடையாளம்!

கடவுள்

ஆம்?
இல்லை?
கடவுள்,
இல்லையாம்.

உயிர்விடும்போது

உயர்ந்த கல்வி,
நிறைந்த புகழ்,
குவிந்த செல்வம்
ஒன்றுமே
துணையில்லை
உயிர்விடும்போது!


Thursday, February 26, 2009

தைரியம் வந்தபிறகு...

அதிகாலை

மென்காற்றின்

சுகத்தோடு

உறங்கிக்கொண்டே

இருக்கிறாய்.

நான்

எழுந்த பிறகும்!

நகங்கள் கீறிய

மார்பும்,

பற்கள் கிழித்த

கீழுதடும்,

இன்னும் சில இடங்களும்

எரிந்து கொண்டே

இருக்கிறது.

என்றாவதொரு நாள்

உன் ஆண்குறி கீறி

வலி உணரச் செய்வேன்.

தைரியம் வந்தபிறகு...

நிழற்பட கருவி..

உதவிக்கு
யாருமற்று,
நிழற்பட கருவியை
முக்காலியில்
பொருத்தி
தானியங்கி விசையை
அழுத்திவிட்டு
எதிரில் நின்றேன்.
கிளிக்...
நிழல் விழாத
பிம்பம் பதிவானது,
பசுமையான
பின்புலத்தோடு
தனியாக.
வலி உணர்ந்தது மனது!
நானென்பது
வேறு யாருமற்ற
நான் மட்டுமென்று...

Tuesday, February 24, 2009

மீண்டும் பாரதிக்கு...

நின்னைச் சில வரங்கள் கேட்பேன் -அவை

நேரே இன்றெனக்குத் தருவாய் -என்றன்

முன்னைத் தீயவினைப் பயன்கள் -இன்னும்

மூளாதழிந்திடுதல் வேண்டும் -இனி

என்னைப் புதிய உயிராக்கி -எனக்கேதுங்

கவலையறச் செய்து -மதி

தன்னை மிகத் தெளிவு செய்து -என்றும்

சந்தோஷங் கொண்டிருக்கச் செய்வாய்!

- பாரதி

உரிமையோடு கடவுளிடம் பேசுகிறான். வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றிலும் சத்தியம் தெறிக்கிறது. எதையும் எதிர்பார்க்காமல் பணிசெய்து இறந்தவனை கனவில் சந்தித்தபோது கேட்டே விட்டேன். சாகித்திய விருது வாங்க எந்த கட்சியில் உறுப்பினராக இருக்க வேண்டுமென. சிரித்து விட்டு சென்றுவிட்டான். தூக்கம் களைந்து யோசித்த வேளையில் பாரதிக்கு ஏன் பாரத ரத்னா கொடுக்கவில்லை என்ற கேள்வி வந்தது.யாருக்காவது தெரிந்தால் சொல்லுங்களேன்.

Tuesday, February 17, 2009

மாயப் பிசாசு!

மயிலாக வந்துநிற்கும்

மாயப் பிசாசு!

மார்பு முலைகாட்டி

மயக்கிடுமே அவள் தேகம் !

கூடும் இன்பத்தை

கொடுக்கின்ற துர்புத்தி

தானதனால் கொள்வானே

அவள் தேகம் குணமிழந்து !

விவேகம் அறியாமல்

வினைவலியும் உணராமல்

சீறும் வினையதுவின்

சிநேகத்தில் வீழ்வானே !

தேகம் பொய் மறந்து

வேகம் தனதாக்கி

வீழ்வானே...காமப்பேயின்

கடுஞ்சிறையில்...தானாக !

நாணந்தனை இழந்து

நடுவீதி தானின்று

பார்வையிலே பேசினாலும்

பாவையவள்

கூற்றுவன் தூதன் தானே !

கோதையவள் தீது என்றுணர்ந்து

பேதை மனத்தை நீ பிடிப்போடு இருக்கச்செய்

என் இறைவா !!!

பட்டினத்து அடிகளின் பாடலைப் படித்துவிட்டு எழுதியது...

யார் இவர்கள்...

தேடும் இடந்தன்னில்

சேராமல் தானொதுங்கி நின்று

வாடும் இடம் சேர்ந்தே வாழ்ந்திடுவார்.

கேடும் புரியார்! கெட்டவர்கள் அடிசேரார்

வேடம் தான் ஏனோ!

விம்மலும் தானேனோ!

ஏனோ வரவில்லை அவள்

உண்ணும் நிலையாலே
உயிர் அடையும் இன்பமெல்லாம்
உனை எண்ணும் நிலையாலே
இவன் அடைய மாட்டானோ!

கன்னி அவள் நினைவு
கண் நிறைந்து நின்றாலும்
சொன்ன நாளில் அவள்
மலர் சூட வரவில்லை!

வஞ்சம் செய்தாலும்
நெஞ்சகத்தே வலியில்லை.
கொஞ்சியவள் வார்த்தைகளில்
கோபம் மறந்தானே!

கன்னி நெஞ்சதுவோ...
கல் நெஞ்சதுவோ...
பிஞ்சு மனதாலே
பேதலித்து
புலம்புகிறான்!
கோதையவள் பேச்சில்
போதையானான்
யார் இவனோ...

குற்றவாளி தப்பிவிட்டாள்

சம்பவம் நிகழ்ந்தது

பேருந்து நிறுத்தத்தில்..

வெடித்தது குண்டு.

தொலைவிலிருந்து இயக்கப்பட்டுள்ளது .

இயக்கியது ஒரு பெண்.

குற்றவாளி தப்பிவிட்டாள்

பாதிப்பு இவனுக்கு மட்டுமே...

யாசகம்.

தன்னைப்போலவே
பிறரையும் நேசி...
எனவே மறுக்கப்பட்டது
யாசகம்.

புதுமணத் தம்பதிகள்

தொலையாத
தீப்பெட்டிக்கு
அடுக்களையில்
சண்டை...
புதுமணத் தம்பதிகள்

குற்றஉணர்ச்சி

யாரும்
எதிர்பாராத கணங்களில்
நிகழ்ந்துவிடுகிறது.
கற்பிழந்தவனும்
இழக்கச்செய்தவளும் - ஒரே
பேருந்து நிறுத்தத்தில்
வெவ்வேறு
குற்றஉணர்ச்சியில்...

போர் ஆட்டம்

எதையாவது செய் - மனம்
இதையே செய் - புத்தி
ஏன் செய்ய - உடல்
அனைவருக்குமான
போராட்டத்திற்கு முன்பே
தொடங்கிவிட்டிருக்கிறது
எனக்கான போராட்டம்...

Sunday, February 8, 2009

இரண்டு நிமிடம்...ஒன்லி டூ மினிட்ஸ்...

நேற்று அலுவலகத்தில் வேலை நிறைய இருந்ததால் அசதியில் சற்று அதிகமாக தூங்கிவிட்டேன். விழித்துப் பார்த்தபோது மணி காலை ஏழாகிவிட்டது. அவசர அவசரமாய் படுக்கையை சுருட்டி வைத்துவிட்டு குளியலறைக்குள் நுழைய முற்பட்டேன்.
"சீக்கிரம் வந்துடுடா " என்றான் நண்பன்.
இரண்டு நிமிஷத்தில வந்திடுறேண்டான்னு உள்ள போயிட்டு அஞ்சு நிமிஷம் கழித்துதான் வந்தேன்.
நண்பன் வெறித்துப் பார்த்தான்...
அவன் கோவத்தை தவிர்க்க, சிரிச்சுகிட்டே சாரி சொல்லிட்டு ஆபிஸ் போயிட்டேன்
மாலை நாலரை மணியளவில் நண்பனிடமிருந்து கால் வந்தது...
"சாயங்காலம் ஏழரை மணிக்கு சியர்ஸ் பாருக்கு வாடா "
சரிடானு சொல்லி வச்சுட்டேன்.
சற்று முன் வந்த போன் கால் பத்தியே நினைவு சுற்றி வந்தது. அன்று புதன் கிழமை . நார்மலா நாங்க வேலை நாட்களில் பாருக்கு போகமாட்டோம். என்ன பிரச்சனையா இருக்கும். எதுவா இருந்தாலும் அங்கபோயி பாத்துக்கலாம்னு நினைத்துக் கொண்டேன்.
ஆறு மணிக்கு ஆபிஸ் முடிச்சு, தி.நகர் பஸ் புடிச்சு சியர்ஸ் பாருக்குள் நுழைந்தபோது ஏழேகால் ஆயிடுச்சு. எனக்கு முன்பாகவே நண்பன் குடிக்க ஆரம்பித்து இருந்தான். எனக்கு எல்லாமே புதிதாக இருந்தது. இவனுக்கு என்னாச்சு இன்னைக்கு என்று யோசித்தபடி, எனக்கு ஸ்காட்ச் விஸ்கி ஆர்டர் செய்தேன்.
"என்னடா ஆச்சு உனக்கு" என்றேன்.
"ஒண்ணுமில்லை" என்றான்.
"அப்புறம் ஏன்டா புதன் கிழமை போதையில இருக்க".
"காலையில நீ என்ன சொன்ன " என்றான்.
"ஒன்னும் சொல்லலியே" என்றேன்.
"நல்ல யோசிச்சுப்பார்"
"ம்ம்...தெரியலடா...நீயே சொல்லு...
"ரெண்டு நிமிஷம் சொன்னல்ல..."
ஆமாம்..அதுக்கும் இதுக்கும் என்னடா சம்பந்தம்...புரியாமலே கேட்டேன்...
அவ அப்படித்தான் சொல்லுவா... அவன் கண்கள் கலங்கியிருந்தன...
மெல்ல புரியத் தொடங்கியது...நான் சொன்ன வார்த்தை, அவன் காதலை நினைவு படுத்திவிட்டது...
அவனிடம் சாரி...சொன்னேன்...
அவனே பேசத் தொடங்கியிருந்தான்...
அப்பல்லாம் சோறு தண்ணி இல்லாம அவகூட பேசிக்கிட்டு இருப்பேன்...என்னமோ தெரியல அப்ப நான் ரொம்பவே சந்தோசமா இருப்பேன்..ரொம்பவே...
பத்து பதினைந்து முறை போன் பண்ணுவா...
ஒரு நாளைக்கா...
இல்லடா ஒரு மணி நேரத்துல... சுடு தண்ணி வைக்கிறதுல இருந்து சோறு குழம்பு வைக்கிறது வரைக்கும் சந்தேகம்னா எனக்கு போன் பண்ணுவா...
திடீர்னு போன் பண்ணுவா...நான் பிசியா இருக்கேன்... அப்புறம் பேசுறேன்னு சொன்ன... இரண்டு நிமிஷம்...ஒன்லி டூ மினிட்ஸ்னு...சொல்லுவா...அவ சொல்லுறத கேக்குறதுக்கு கோடிஆயிசு வேணும்டா...
இப்பத்தான் தெளிவா இரண்டு நிமிஷ கதையே எனக்கு புரிய ஆரம்பிச்சது...
அவனை பார்க்கும்போது பரிதாபமா இருந்துச்சு...
ஒரு மென்பொருள் கம்பெனில சீனியர் கன்சல்டன்ட்...அவன்கிட்ட ஏழெட்டு பேரு வேலை பாக்குறாங்க.. குழந்தைங்க மாதிரி வார்த்தை தடுமாறி கண்ணு கலங்கி மனசுக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு...
"டேய்...நான் பேசிக்கிட்டே இருக்கேன்.நீயென்ன மயிரா புடுங்குற.." கத்தினான்.
நம்முடைய சரி, தவறுகள் ஏற்படுத்தும் கோவம் எவ்ளோ விகாரமானது புரிஞ்சுக்க முடிஞ்சது.
சரி சொல்லுடா.. என்றேன்.
ஏதேதோ பேசினான்...இடையிடையே நான்தாண்டா தப்பு பண்ணிட்டேன்...அவ நல்லவடா..எனக்குதான் கொடுப்பினை இல்லைன்னு வேற புலம்பி கொண்டே வந்தான்.
பில் செட்டில் பண்ணிட்டு , ஹோட்டல் போயி சாப்பிட்டுட்டு பஸ் புடிச்சு ரூமுக்கு வந்து அவனை தூங்க வச்சிட்டு ஒரு சிகரெட் எடுத்துகிட்டு மொட்டை மாடிக்கு போனேன்.
தூரமா யாரோ குழாயில தண்ணி அடிச்சுகிட்டு இருந்தாங்க...பக்கத்து வீட்டுல இருந்து தாலாட்டு பாட்டும் குழந்தை அழற சத்தமும் கேட்டுகிட்டு இருந்துச்சு...
கொஞ்சம் நேரம் கழிச்சு கீழ வந்து படுத்தா தூக்கம் வரலை .
யாரோ அழுத கண்ணீரும், குடிச்சுட்டு போட்ட சிகரெட்டும் அங்கேயே கிடந்திருக்கும்...

Monday, February 2, 2009

ப்ளீஸ்!இந்த புத்தகத்தை வாங்காதீங்க! - புத்தகப் பார்வை

"ப்ளீஸ்!இந்த புத்தகத்தை வாங்காதீங்க!"---கோபிநாத்
தலைப்பில் இருக்கும் விளம்பரத் தந்திரம் முன்னுரையோடு தொடக்கத்திலேயே முடித்துக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது."இந்த புத்தகத்தில் நான் எதையும் புதிதாக சொல்லிவிடவில்லை ". ஆர்ப்பட்டமில்லாமல் தொடங்குகிறார்.
கருத்துக்களை தலைப்புகளுக்குள் விவரிக்காமல், கருத்துக்களையே தலைப்பாக்கி இருக்கிறார். பதினைந்து கருத்துமே நிச்சயம் உங்களுடைய வாழ்க்கையை மாற்றமடையச் செய்யும்.படிக்கும் போது கோபி தொலைக்காட்சியில் பேசுவது போலவே ஒரு உணர்வு ஏற்படத்தான் செய்கிறது.
சந்தோசமாக இருக்கவேண்டும் என்பதற்கு பதிலாக, துக்கமாகி விடக்கூடாது என்று வாழ்கின்ற வாழ்வியலை சரியாக சொல்லி இருக்கிறார். எந்த கணத்தையும் சுவாரஸ்யமாக்கிக் கொள்ள நாம்தான் கவனிப்பதில்லை என்பது உறைக்கின்ற உண்மை. நிறைய விசயங்களில் நாமே நமக்கு தடையாக இருக்கிறோம் என்ற உண்மையை அறிய முடிகிறது.
* சந்தோசமாக இருங்கள்.
* வாழ்க்கையை சுவாரஸ்யமாக்கிக் கொள்ளுங்கள்.
* பிரச்சனைகளை ஒதுக்கி வைக்காதீர்.
* உங்களை நேசியுங்கள்.
* அன்பு செலுத்துங்கள்.
* திறந்த மனதோடு இருங்கள்.
* எதிர்மறை மனிதர்களிடம் கொஞ்சம் விலகியிருங்கள்.
அச்சிட்ட முறையும்,புகைப்படங்களின் தரமும் கொஞ்சம் சரி செய்து இருக்கலாம். வாழ்க்கை முழுவதும் உங்களுடனே வைத்திருக்க ஒரு நல்ல தோழனாக, உங்களுடைய மனசாட்சியை சந்தோசப் படுத்துகின்ற புத்தகமாகவே கருதலாம்.

கடவுளும் நானும் - புத்தகப் பார்வை

"கடவுளும் நானும்"--- சாரு நிவேதிதா

"நாஸ்திகர்களோ, பகுத்தறிவாதிகளோஇந்த புத்தகத்தைப் படித்து சிரமப்பட வேண்டாம் என்று அன்புடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன்" என்ற எச்சரிக்கையோடு தொடங்குகிறார். தான் கடவுளிடம் சாட்சி கேட்டு நின்றவன்.சாட்சி கிடைத்தது நம்புகிறேன் என்று முதலிலேயே சொல்லிவிடுகிறார். வெவ்வேறு காலங்களில் தனக்கு நிகழ்ந்த அனுபவங்களை இறைவனோடு தொடர்புபடுத்தி புத்தகம் முழுவதும் சொல்லுகிறார்.
சில இடங்களில் பிறருக்கு நிகழ்ந்ததையும் சொல்லிச்செல்லும் விதத்தில் நம்மை இறை அனுபவத்துடன் நெருங்க செய்கிறார். "கவிதைப் பயிற்சிக்கு செல்லாத நீர் எப்படி கவிதை எழுதுகிறீர்?" என்ற கேள்விக்கு ப்ராட்ஸ்கியின் பதிலாக "என் கவிதைகள் எனக்கு கடவுளால் அனுப்ப படுகின்றன...". வைணவம், பாவ்லோ கொய்லோ, நிகோஸ் கசன்சாகிஸ் பற்றியும் சிலாகித்து சொல்லி இருக்கிறார். சமஸ்கிருத வகுப்பில் ஆப்பம், பாய சாப்பிட்டதாக சொன்னதும் , நர மாமிச பட்சினியை போல பார்த்தனர் என்பதும் நல்ல நகைச்சுவை.

"கடவுளை நம்பாத எழுத்தாளனே உலகில் இல்லை" அழுத்தமான நம்பிக்கை. நிதர்சனமான வரிகள். "நரகம் என்றால் என்ன?" என்ற கேள்வியின் பதிலாக " அன்பு செலுத்த இயலாமல் போவதே நரகம்" என்ற வரிகள் கண்ணீர் துளிர்க்க செய்கிறது. நாகூர் ஆண்டவரின் வரலாறு தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய ஒன்று. அவரைப் பற்றி நிறையவே சொல்லி இருக்கிறார். இஸ்லாம் இந்தியாவில் நிலைப் பெறக் காரணமாக சூபியை சொல்லுகிறார். வாரணாசியில் சாமுண்டி தெய்வத்துடனான இறை அனுபவக் கவிதைகள் உணர்வுபூர்வமாக சொல்லப்பட்டுள்ளது.
மந்தைவெளியில் இருந்து திருவெற்றியூர் பட்டினத்தார் சமாதிக்கு பேருந்தில் சென்ற நிகழ்ச்சி நம் சமூகத்தின் எதார்த்த அவலம்.நம் நாட்டில் பெருகிவரும் கள்ளத் தொடர்புகளை பட்டினத்தார் சொல்லி இருப்பது நிதர்சனம்தானே. அந்த பாடல் கீழே ...

"கைப்பிடி நாயகன் தூங்கையிலே அவன் கையெடுத்து
அப்புறம்தன்னில் அசையாமல் முன்வைத்து அயல்வளவில்
ஒப்புடன் சென்று துயில்நீத்துப் பின்புவந்து உறங்குவளை
எப்படி நான் நம்புவேன் இறைவா கச்சி ஏகம்பனே!"


மொழிப்பெயர்ப்பு கஸல் கவிதை. அழகியலுக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு...

"காதலையும் தர்க்கத்தையும்
ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன்
சமுத்திரத்தில் விழும்
ஒரு மழைத்துளிதான்
தர்க்கம்..."


பிஸ்மில்லா கானின் பாலாஜி கோவில் இறை அனுபவம் நெகிழ்ச்சியான ஒன்று. ஷீரடி சாய் பாபாவின் புகைப்படத்திலிருந்து திருநீறு கொட்டிய நிகழ்ச்சி என்பது சாருவின் மூலம் கேட்கும்போது நம்பாமல் இருக்க முடியவில்லை...
ஆன்மீகமும், மதமும் காசு, பணம் தொடர்புடையதாக மாறிவிட்ட காலங்களில், இறை அனுபவத்தை அவருடைய சொந்த அனுபவங்களில் இருந்தே விளக்கி இருக்கிறார்.செய்கின்ற செயலில் ஆர்வமும் அர்ப்பணிப்பும் இருந்தால் கடவுளை அடையாளம் என்பதே கர்ம யோகம். நமக்குள் இருக்கின்ற மிருகம் இறந்துவிடும்போது, கடவுளை கண்டறிந்து விடுகிறோம். வாழ்க்கை என்பது அதுதானே...

Saturday, January 31, 2009

வசப்படாத நேசம்

இறுதிவரை
வசப்படாமலே
போனது...உன் நேசம்...
சற்றுமுன்கூட
சில
காட்சிகள்
கிளறிவிட்டு
செல்கின்றன...
இன்னும்
மிஞ்சியிருக்கும்
உனக்கான
நேசத்தை...

தெய்வீக காதல்

ஒரு நிறுத்தத்தில்
தொடங்கி
வேறொரு நிறுத்தத்தில்
முடிந்துவிடுகிறது
சில தெய்வீக காதல்கள்...
------------------------------
மீண்டும் மீண்டும்
சரி செய்யப்படும்
சேலை
பார் என்கிறதா?
போதும் என்கிறதா ?
----------------------------
காமம் தலைக்கேறி
காத்திருந்தான்...
உணவருந்தி வந்தவளோ
உறங்கிவிட்டாள்.
கொஞ்சமும் சமூக
பொறுப்பின்றி...
---------------------------------

தாலாட்டு

ஒளிமங்கிய
பின்னிரவின்
நீளம் முழுதாய்
வியாபித்திருந்தது... எனக்காக
யாரோ யாருக்கோ
பாடிய
தாலாட்டு!

காதல் பொய்யென்று

மௌனப் பூக்களோடு
வார்த்தை சண்டையிட்டு
தோற்றுபோனது
ரீங்கார வண்டுகள்.
-----------------------------
நீயும்
நானும் பிரிந்ததில்
இறுதியாய் ஏமாற்றமே!
காதலுக்கு.
----------------------------
தவறும் முன்னே
தயாராகிறது
தவறுதலுக்கு
பொய்.
---------------------------

அறிந்தும் அறியாம‌லும்

உன் மௌனத்தின்
அர்த்தமோ
வார்த்தையின் விளக்கமோ
அறியமுடியாது...
எத்த‌னைப் புத்த‌க‌ங்க‌ளைப‌டித்தும்!

விலைம‌க‌ளின் வ‌றுமை

கண்களால் பேசி
க‌ட்டிய‌ணைத்து...
முத்த‌மிட்டு ம‌டியில் கிட‌த்தி
மார்பு பிசைந்து...
நரம்பு புடைத்து நெடிதாய் புண‌ர்ந்‍தும்
க‌‌டைசிவரை நெருட‌வில்லை!
விலைம‌க‌ளின் வ‌றுமை...

மனது

ஒவ்வொருநாளும்
கூட்டிபெருக்கி
கொட்ட நினைக்கும்
வெளியில்
குப்பை மனது.

சருகு

உறங்கத் தவறிய‌
ஓர் இரவில்...
என்னோடு பேசிக்கொண்டிருந்து‌
அதிகாலை காற்றில் பறந்துபோனது
அவள் நினைவுகளை பறித்து.